- Δεν μου μιλάς...
- Θυμάμαι...
- Λόγια ειπωμένα?
- Υποσχέσεις...
- Χμμ, οι υποσχέσεις είναι σαν το ντελικάτο κρασί, χρειάζεται σωστές συνθήκες φύλαξης και συντήρησης για να μην ξινίσει. Και ειδικά αυτές του έρωτα...
- ...λες και είναι γραμμένες στην άμμο…- Αφού ξέρεις, κάνε κάτι λοιπόν...
Πήρε ένα φύλο χαρτιού Α4 και έγραψε πάνω τις υποσχέσεις που βασάνιζαν το μυαλό του, αυτές που άρχιζαν με «Εγώ για πάντα...», «Ποτέ δεν θα...», «Θα είμαι για σένα...».
Πρώτα δίπλωσε επιδέξια το φύλο, έφτιαξε ένα καραβάκι και το ακούμπησε στο πάτωμα. Οι υποσχέσεις φούσκωσαν τα πανιά του, το σάλπαραν στις θάλασσες της λύπης, ...και αφού το έπλευσαν έναν γύρο στο σκοτεινό δωμάτιο το ξαναγύρισαν πίσω.
Μετά έφτιαξε ένα αεροπλανάκι. Φύσηξαν ευνοϊκά οι υποσχέσεις, το σήκωσαν ψηλά μέσα στο μαύρο σκοτάδι και στα σύννεφα της θλίψης, ...και αφού το ταξίδεψαν έναν γύρο στο σκοτεινό δωμάτιο το ξαναγύρισαν πίσω.
Μετά έφτιαξε ένα περίτεχνο χελιδόνι που το άφησε να πετάξει μες την νύχτα. Οι υποσχέσεις το φτερούγισαν σε έναν ουρανό χωρίς φεγγάρι και αστέρια, ...και αφού το πέταξαν έναν γύρο στο σκοτεινό δωμάτιο το ξαναγύρισαν πίσω.
Ότι και να δοκίμασε, οι τοίχοι ήταν εκεί, εμποδίζοντας τις υποσχέσεις να φύγουν μια για πάντα ...για να λυτρωθεί.
Έψαξε τότε τις τσέπες του και βρήκε ένα κουτί σπίρτα. Ίσιωσε το χάρτινο χελιδόνι, έβαλε φωτιά στη μια άκρη του, και όταν το μισό κάηκε το άφησε να πέσει κάτω, μαζί με ένα δάκρυ ...που κύλησε και έπεσε πάνω του.
Ευτυχώς που είχε τα σπίρτα μαζί του. Ευτυχώς που δεν είχε καθρέφτη, για να δει στην αναλαμπή της μικρής φλόγας το πόνο στο πρόσωπό του. Ευτυχώς που στην αναλαμπή της μικρής πυράς, δεν είδε τις δύο λέξεις που το δάκρυ έσωσε από την φωτιά: "σ’ αγαπώ".
...πάλι σκοτάδι...
- Να βάλω μια χαρούμενη μουσικούλα που να ταιριάζει?
- Και δεν βάζεις...
<Επιστροφή>
Μετά έφτιαξε ένα περίτεχνο χελιδόνι που το άφησε να πετάξει μες την νύχτα. Οι υποσχέσεις το φτερούγισαν σε έναν ουρανό χωρίς φεγγάρι και αστέρια, ...και αφού το πέταξαν έναν γύρο στο σκοτεινό δωμάτιο το ξαναγύρισαν πίσω.
Ότι και να δοκίμασε, οι τοίχοι ήταν εκεί, εμποδίζοντας τις υποσχέσεις να φύγουν μια για πάντα ...για να λυτρωθεί.
Έψαξε τότε τις τσέπες του και βρήκε ένα κουτί σπίρτα. Ίσιωσε το χάρτινο χελιδόνι, έβαλε φωτιά στη μια άκρη του, και όταν το μισό κάηκε το άφησε να πέσει κάτω, μαζί με ένα δάκρυ ...που κύλησε και έπεσε πάνω του.
Ευτυχώς που είχε τα σπίρτα μαζί του. Ευτυχώς που δεν είχε καθρέφτη, για να δει στην αναλαμπή της μικρής φλόγας το πόνο στο πρόσωπό του. Ευτυχώς που στην αναλαμπή της μικρής πυράς, δεν είδε τις δύο λέξεις που το δάκρυ έσωσε από την φωτιά: "σ’ αγαπώ".
...πάλι σκοτάδι...
- Να βάλω μια χαρούμενη μουσικούλα που να ταιριάζει?
- Και δεν βάζεις...
<Επιστροφή>
